کلٌه اناری

پویا — Fri, 23 Dec 2011 06:25:21 +0000

یعنی از این دیگر طولانی تر نمی شود، شب را می گو یم، هر چقدر هم چک و چونه بزنید راه دیگری نیست این آخر آخرش است.روزی که خورشید در زودترین حالت ممکن از سر کار بر می گردد. ولی این شب با شب پارسالی شاید کوتاهترین سیصد و شصت و پنج روز ممکن بود. یک سالی که با تمام دغدغه ها و حرس و جوش ها و پایان نامه دادن ها و انگشتر به دست کردن ها و مدرک گرفتن ها و در به در دنبال پول سفراضافی و مستانه الاکلنگ سوار شدن ها و نقش و نگار و عکسهایی که حافظ گفت و برنامه های فرهنگی و غیر فرهنگی اش، معرکه ترین سال ممکن بود که زود گذشت ولی اولین و آخرین شبش یکی دو هفته ای ادامه داشت. سالی که من را پادشاه کرد، پادشاه شهری با آسمان خاکستری و گاهی مثل امسال بنفش، با آدم های یک چشم و زشت که قیافه هایشان فقط به درد درست کردن جا کلیدی می خورد و یا اعتصاب بر سر آب پرتقال. شهری که تا انتهاها وسعت دارد و بهتر از همه ورود ممنوع و خیابان یک طرفه معنی ندارد. شهری با صدای بلیل های ترمپت زن و ساگسیفون نواز…شهری با بوی انار زیر برف و سرمایی گرم… یاد می کنم کاش زودتر پادشاه شده بودم که وقتی موهایش بوی انار می داد، مغرورانه می گفتم تو از شهر من هستی، یک کله اناری، یک کله اناریِ خندون

هوو..هوو..هوو..

پویا — Sun, 04 Dec 2011 04:41:31 +0000

باد گفت : “هوو…هوو…هوو”

درخت تمام برگهایش ریخت، ازخجالت شاخه هایش را دور خود جمع کرد

باد گفت : “هوو…هوو…هوو”

گونه هایش را گلی کرد، گوشهایش را یخ و بینی اش را قرمز

باد گفت : “هوو…هوو…هوو”

قطره اشکی در گوشه ی چشم آرام آرام سر خورد

باد گفت : “هوو…هوو…هوو”

تیکه کاغذ را تا تیر چراغ برق رقصاند و کوباند

باد گفت : “هوو…هوو…هوو”

فندکش را برای بار سوم خاموش … و سیگارش همچنان منتظر ماند

باد گفت : “هوو…هوو…هوو”

بی دریغ کلاه و کلاه ها از سر برداشت

باد گفت : “هوو…هوو…هوو”

موهایش را پریشان کرد و قرارش را خراب

باد گفت : “هوو…هوو…هوو”

پایان نامه اش در سرسرای آسمان پخش شد

باد چیزی نگفت

بادبادک بیمار شد

آرزوهایش هم هو … هو… هو

تمام چیزهایی که می خواهم باشم

پویا — Fri, 23 Sep 2011 05:00:33 +0000

می خواهم توپ پلاستیکی باشم، از آنها که بنفش با راه راه های سفید بود و روشم برجسته نوشته بود شقایق. کوچک که بودم یکی از آرزوهایم این بود که خودم توپی را دولایه کنم، از بردیدنش، با زانو فشار دادنش تو اون یکی لایه تا ورانداز کردنش که چقدر گرد شده است و بعد محکم بشوتمش توی دیوار….. می خواهم خروس قندی باشم، ببینم بالاخره من را با چه عوض می کنند. با یک ماشین قراضه؟ ساعتِ قدیمی؟ خونه ی کلنگی؟ هر جیز مضخرفی را با خروس قندی عوض می کردند، می خواهم بدونم خروس بیچاره چه حسی داشته؟ قیافه اش را یادم نمیاد ولی مسلمن باید یک آبنبات خروس نما باشد و خوشمزه !… می خواهم بستنی میکی موس باشم ، بستنی ای که هیچ وقت قیافه اش شبیه میکی موس نبود و قیافه ی مخصوص خودش را داشت، می خواهم مثل او منحصر به فرد و خاص باشم…. می خواهم اولین بادکنک گازی ای که خریدم باشم، همونی که دمِ درِ خانه احمقانه ولش کردم و دور شدنش تو آسمون تا وقتیکه یک نقطه ی قرمز شد را نگاه کردم .می خواهم بدونم که وقتی می ترکید به آرزوهایش رسیده بود؟….می خواهم دم کنی باشم از آنها که مامان بزرگ ها می دوزند، گل گلی، همه ی تلاششون اینه که برنج خوشمزه تر از همیشه بشه. دم کنی های ما همیشه برنجمان را خوشمزه می کردند! خوب یادمه، خیلی مفید بودند… می خواهم زیتون پرورده باشم، از آنها که در رودبار توی راه رشت می خریدیم. دوست دارم بدونم خوشمزه بودن چه حال و هوایی داره؟ قاتی شدن با رب انار چی؟ … دوست دارم برای یک مدت هم شده سیاه و سفید باشم با کلی خش، مثل فیلم های قدیمی و حتی بعضی اوقات بپرم و برفکی بشم! می خواهم تمبر باشم دور دنیارو بگردم، تنبک و ستار، موشکِ کاغذی، سنگهای یه قول دو قول، کاغذ دور سبزی خوردن ، رازِ جنگل، تمام کارتونهایی که دهانم را تا یکی دو ساعت باز نگه می داشتند، بادبان کشتی تا باد را همش در آغوش بگیرم و.. و.. و.. و….. این ها تمام چیزهاییست که من می خواهم باشم و نمی شود که باشم!

زبانم نمی چرخد

پویا — Sun, 12 Jun 2011 04:19:03 +0000

بیچاره ما، زبان بعضی وقتها قادر نیست خیلی حرفها را بزند یا چیزی را توصیف کند و یا حسی را بگوید به قولی می گویند ” زبان تو دهن آدم نمی چرخه!” یا “زبان از گفتنش قاصرست” و همین طور انگشت ها یا مداد زرد کوچولو توی دست که توان نوشتن بعضی کلمات و واژه ها را ندارند یا شاید این واژه ها اصلا وجود ندارند، و همین طور ذهن که قدرت پیدا کردنشان را ندارد . مگر می شود بالاتر از این لغت دیگر چیزی نباشد یا بالاتر از این جمله، یا این بند یا این کتاب، احمقانه است اگر بگویم نیست، یا بگویم بالاتر از سیاهی رنگی نیست، چرا که هست… سیاهِ پررنگ یا سیاه خیلی پررنگ یا سیاه زیباتر یا رنگِ نمی دانم نامش .. ولی بدبختانه ما ندیدیمشان و می گوییم نیست. و خوشبخت من، من که تمام آنچه که برایشان لغتی نیست را به زیبایی می بینم و حس می کنم ولی زبانم نمی چرخد.

این یکی خرفت است

پویا — Fri, 27 May 2011 06:09:20 +0000

تازگی ها اینطور به نظرش می آد که خیلی بی مصرف شده. دوست دارد از جایش کنده شود و هر جا دلش می خواهد، هر طور عقلش می خواهد، هرچندتا فدم که هوس می کند، برود، نه یک یا دو خانه، صدها خانه ی سفید و سیاه و محکم پا بکوبد و شیهه کنان بدود و بدود. اما راستش اینست که او نمی تواند یا بهتر بگویم نمیگذراند، به او گفته اند هر جا که هستی فقط و فقط دو خانه به سمت جلو و یک خونه به سمت راست یا چپ می توانی بروی. مضحک به نظر نمی آد؟ چه کسی حق دارد به او بگوید فقط و فقط این خانه ها مال توست، همین و بس! چطور دو تا خانه آنورتر، طرف هر کاری اراده کند انجام می دهد، ده تا بیست تا سی تا خانه جلو، راست،چپ، مورب!! هر چند مثل او نمی تواند بپرد! خرج دارد به دو خانه آنورتر رسیدن، حتمآ باید کلی منتظربماند تا با دو خانه جلو و یک خانه اینور و آنور آنقدر برود و برود که اگر، شاید، حتی زنده بماند، به خانه ی آخری برسد و وزیر شود و هر غلطی بخواهد بکند! همیشه دور خودش خط قرمزی می بیند که باید با ترس و لرز از کنارش رد شود که مبادا مورب قدم بگذارد که سر از تنش نزنند! ولی اگر پا روی خط گذاشت، آنوقت هست که سفید و سیاه او را احمقی بیش تصور نمی کنند، احمقی که از تکراری بودنش خسته شده و شاید در این صفحه از جان خودش سیر شده.

…. اول او شروع کرد به بازی کردن، به گمانم روش سیسیلی بود. من هم خیلی جدی و به آرامی مهره ی اسب را برداشتم و ضمن اینکه از روی سربازها پردیم، مورب چهار تا خونه به جلو رفتم. قاه قاه زد زیر خنده و گفت ” دیوانه شدی؟ احمق! اسب که اینطوری نمیره!” خندیدم و گفتم” این فرق می کنه، این یکی خرفت است، یک خرفت قهرمان”

آفتاب پرست هم عالمی داره!

پویا — Wed, 13 Apr 2011 06:03:28 +0000

تا حالا شده به کلید چراغ فکر کنی؟ فکر کنی چقدر دلش می خواد الان چند بار روشن و خاموش بشه بدونه اینکه از خراب شدنش بترسه. می دونستی چقدر دوست داره “تق” صدا بده و همه چیز یهو ناپدید یا پیدا کنه! یا تو فکرش ببینه که داره با هر تقی یک بمب می ترکونه ، اونم از نوع اتمیش. می دونستی کلید چراغم میره تو فکر و برای خودش عالمی داره؟! … تا حالا شده به ساز خاک خوردت، که اون گوشه تکیه داده به دیوار، نگاهی کنی؟ باورمی کنی که دلِ دونه دونه تارهاش برای ناخن انگشت اشارت تنگ شده، می دونستی الان ، همین الان، دوست داره بگیریش دستت و باهاش فالش بزنی و اونم بره تو حال خودش ،مست، بی خیال از اینکه صداش از این گوش خراشتر نمی شه. فکر نکردی که سه تار م برای خودش عالمی داره؟! …. به لیوان دم دستت نگاه کردی؟ حتی با گوشه ی چشم؟ همون که توش پر از مداد رنگیه. صداشونو می شوی وقتی یکی از اونا را بر می داری؟ صدای دعواشونو که امروز قراره کدومشون بیاد بیرون تا دو سه تا تکون بخوره یا حتی سرش بشکنه و برگرده سر جای قبلیش و برای دوستاش با هیجان روزِ پر ماجراشو تعریف کنه. مثل موقعی که مداد زرد خودش می کشوند جلو و آرزو می کرد که امروزشاید یه خورشید بکشی. مداد رنگی هم برای خودش عالمی داره و تو نمی دونی! …. می دونستی اسپیکرِ درب و داغونت دوست داره صداشو تا ته زیاد کنی که همه دنیا خش خشو بشنون؟ می دونستی از اینکه می دید توی صفحه ی “ای بِی” دنبال اسپیکر بودی چقدر فحش حوالت کرد و دو سه روز صدا در نمی اورد. آره اسپیکر هم غصه می خوره بعض وقتها! حواست به آینه ی قدیت تو اتاق هست؟ کل روز که نیستی دلش می گیره ، ذل زده به دیوار جلوییش تا تو بیای اونو از کسلی در بیاری و روز یکنواختشو با شکلکات عوض کنی. حس کردی شبها بالشت دست می ندازه دور گردنت و گاهی یواشکی بوست می کنه؟می دونستی کنابات از ورود یک کتاب جدید به کتابخونه و تنگ شدن جاشون بیزارن ..صداشون همه رو عاصی کرده، تنها آرزوشون اینه که هر از گاهی جاشونو عوض کنی تا یه بقل دستی جدید داشته باشن. می دونستی قبل از اینکه شروع کنم دونه دونه شما ها رو بنویسم چی ازم پرسیده بود؟ … پرسیده بود که چی می نویسم … گفتم ” آفتاب پرست هم عالمی داره!”

حتی تو هم…

پویا — Fri, 18 Mar 2011 05:37:35 +0000

در یک قدم زنیِ کوتاه، توی کوچه ای خلوت و تاریک، شبی که ستاره هاش روی زمین پهن بود … چشمک می زدند و من چه ساده محو در نگاهشان شدم بی خیال از ضربه های باد و بی خبر از سقفی قرمز بالای سرم .. نه! چشمانت را لگدمال نمی کنم… تو هم آغوشت را برایم بازکن تا من هم در گرمایِ سردش سهیم باشم، قلط بزنم که اگر از آسمان نگاهی کنی انگار پروانه شده ام … نه! بر رویت نمک نمی ریزم… قول می دهم … تو هم آرام بر روی موهایم بنشین، پیرمردی بساز خندان و حوشحال که چشمانش سو سو نکند و اقتاده و خسته راه نرود… نه! رهایت نمی کنم …آرام قدم می زنم تا شاید کمی دیرتر شود، آنقدر دیر که تمام چشمک هایت را شمرده باشم … این شاید آخریش بود و شاید هم نه … نه! دروغی نیست، واقعیت است ..روشن و شفاف، حتی در تاریکی … ای سپید، ای برف حتی، حتی، حتی تو هم امشب برق می زنی

یه عالمِ دیگه!

پویا — Wed, 12 Jan 2011 04:50:15 +0000

سفید بود، خالیه خالی، هیچی! همه ازم می پرسیدن منظورت سیاهه؟ می گفتم نه سفید بود. به خودم می گفتم اگر مرگ هم همینطوری باشه که خیلی خوب میشه، طوری که صداها آروم آروم محو بشن و بری به یه خواب که هیجی ازش یادت نیاد. وقتی داشتم کم کم بیدار می شدم با اینکه صورتم باندپیچی بود، لبخند زدم و فقط و فقط به حس اون فضای سفید فکر می کردم. مدام دورم میومدن حالم و میپرسیدن، هر چند خوب نمی تونستم بخندم اما با لبخد بهشون می گفتم خوبم، بهتر از این نمیشه. و یادم نمیره وقتی داشتن با تخت چرخ دار می بردنم یه طبقه دیگه توی راهرو زیر لب، زیر چراغ ها که یکی یکی ازشون رد می شدم، برای خودم آهنگ می زدم و به این فکر می کردم که کاشکی یکی پیدا شه یه دستگاه بسازه که موسیقی متنِ زندگیت رو پخش کنه و هر وقت، هر جا ،تو هر شرایطی برات آهنگ بزنه، مثلِ تو فیلم ها! شاید واسه همینه همش هدفون تو گوشمه! صورتِ باندپیچی ، یه مقدار خون، چند قطره اشک که ناخداگاه میومدن، و خنده هایی که صورتم رو درد میاوردن. اتفاق های خارق العاده! مثل روزیکه بدون هیچ دلیلی تصمیم گرفتیم بریم به یه جای دور، فقط بخاطر اینکه اسمش برامون جالب بود و می خواستیم ببینیم این نقطه شهر چه شکلیه. اونقدر اشتیاق داشتیم که فکر می کردیم الان با آدم های یه چشمی که پوست بدنشون سبزه روبرو می شیم ، درسته پیداشون نکردیم، ولی اونجا کلی فرق می کرد با بقیه جاها، لااقل اونروز اینطوری بود،یا مثل روزی که موهاش بوی انار میداد و خنده هاش تمومی نداشت، و وقتی منم همراهیش می کردم، با همون لحن همیشگیش می پرسید می خندیییی؟ می گفتم آره خوشحالم، می خندم…. باورم نمیشه هنوز، یه قضای سفید، یه جایِ دور با آسمونِ خاکستری، طعم و بویِ انار….دنیای این روزهای من همش تویه عالمِ دیگست، مثل یه رویا!

یواشکیِ من …

پویا — Wed, 22 Dec 2010 07:28:12 +0000

میز گرد همیشه بهتر از میز مربعی یا مستطیلیه، چشمهای همه رو می بینی، یکی به سمت سقف، یکی رو به زمین، یکی مات و مبهوت خیره به تو. با یه چرخش کوچیک می تونی همه رو ببینی و بگی چه جور آدمیه، البته ایناش زیاد مهم نیست. دکتر، مهندس، بیکار،اون لحظه هیچ فرقی برام نمی کرد یک شهر کوچیک بدون طبقه دور یک میز گرد. قرعه به نام من نیافتاد شاید شانس باهام یار بود. قرار براین بود امشب یک روز بهم اعتماد کنیم و راست یا دروغ شجاع بشیم و یه یواشکی تعریف کنیم. از نفر بقل دستیم شروع شد،اسمش نسیم بود، یواشکیِ اون این بود که یه سالی میشد دور از چشم مامان باباش و بقیه شروع کرده بود به ساز زدن و آواز خوندن، بیچاره اگر باباش می فهمید پوست از سرش می کند، چه اعتمادی کرده بود به ما! شایدم دروغ می گفت ولی چشماش راست می گفتن، من می دیدم. نفر بعد رضا بود، دو سه باری دیده بودمش، می گفت من یه فعال سیاسی ام، یه گروه دارن میشینن بحث های ایدولیژکی و فلسفی می کنن! عقاید چپی داشت، می گفت بگیرنش اعدامش می کنن! نفر بعد نیما، یواشکی سیگار و یکسری چیزهای دیگه می کشید، بعدی یواشکی با دو سه نفر همزمان ارتباط داشت، یواشکیِ بعدی و بعدی و بعدی…نمی دونم توی یواشکی های بقیه غرق شده بودم یا یواشکی های خودم که صداها کم کم محو میشدن. داشتم میدیدم یواشکی های من چرا زمین تا آسمون با بقیه فرق دارن، از یه جنس نیستن، ماله اونا ترسه یا یواشکی؟ نمی دونستن من یواشکی یه پادشاه ام، پادشاه یه چهار دیواری مال خودِ خودمم، نمی دونستن من یواشکی می بخشم و مجازات می کنم یا حتی شکنجه، نمی دوستن من یواشکی جلسه میزارم یا کنفرانس با کلی بحث تا یواشکی خودمو قانع کنم که فلان چیز دروغی بیش نیست، خبری نداشتن که من یواشکی یه نقاش ماهرم که لنگه اش تو دنیا نیست و کلی کاراش یواشکی ارزش دارن، اونا چه می دونستن من یواشکی خوشتیپ ترین آدم تو دنیام ، حتی نمی دونستم یواشکی صدام چقدر قشنگه، چه می دونستن یواشکی با ماه پیشونی ازدواج کردم ، خبر نداشتن که یواشکی با کتابام حرف می زنم و دردِ دل می کنم حتی خیلی از کتابام یواشکی گریه می کنن، آره! دیدم بعضیاشون خیسن، اصلآ به فکرشون نمی رسه که من یواشکی رهبر یه حرکت بزرگم، یه انقلاب رنگی، یواشکی داد و فریاد می زنم و شاید حتی مصلحانه شورش می کنم و شاهِ شاهان رو می کُشم و گاهی یواشکی دیوانه ای میشوم بی صبر که چهار دیواری رو روی سرش خراب می کنه و قصرش رو نابود، چه می دونستن من یواشکی داشتم چند تا قله رو فتح می کردم بدون اینکه صدام در بیاد، بی خبر بودن که من یواشکی پرواز می کنم مثل یه بادبادک …. یواشکیه یواشکی. یواشکی های من اصلآ ترسناک نیستن، خیلی ها یواشکی آرزو می کنن یواشکی جای من باشن. گاهی یواشکی دروغ هم می گم، شاخدار، حتی به خودم که باورم میشه. از یواشکی هام که اومدم بیرون دیدم نوبت من شده، دور و برم و نگاه می کنم، بعد از یه مکثی طولانی میگم سلام، یواشکیِ من …

پسرکِ پیر!

پویا — Sat, 04 Dec 2010 05:41:59 +0000

یه کوچه ی باریک و بن بست که تهش یه دیوار داشت که تا آسمون بالا می رفت. ته کوچه ایستاده بودم ، دستی کشیدم به دیوار سیمانیش و توی این فکر بودم که پشتش چی می تونه باشه؟ این دیوار کدوم ساختمونه؟ چرا آخه توی کوچه ی ما؟ چرا بن بست؟ دیواری که طولی نکشید تا شد دروازه ی توپ بازی های دمِ غروب، و چراهای من به زودی وبه سادگی فراموش شدند! به محیط جدید هنوز آشنا نبودم و در شوک تازگی ها بدجوری گیر کرده بودم! تازگیی که حتی کمی هم چاشنی ترس با خودش داشت و وقتی پسرکی هم سن و سال خودم رو دیدم با موها، ابروها و موژه های سفید بیشتر هم شد! همیشه چیزهای تازه یه شگفتی خاص داره ولی بیشتر برای من لحظات غریب شکل ترس داشتن، نفهمیدم چرا ترسیدم! یا چرا از اینور و اوتور هراسان پرسیدم که او هم مدرسه ی ما میآید؟ کجا زندگی می کنه؟ از اون ترس های عجیب بود که گاهی الان هم سراغم میاد. برای آدم بزرگها جالب بود و البته بیشتر خنده دار،می گفتن به فلانی رفتی، او هم از چیزهای عجیب می ترسید، از چتر و دستکشِ چرمی! پسرک بیچاره هیچ آزاری نداشت، فقط پیر بود و برای من ترسناک! هیچوقت به مدرسه ی ما نیومد و دیگرهم ندیدمش! چیزی نگذشت که تازگی ها و ترس ها هم به یکباره فراموش شدند زمانی که بازی های عصرانه، دوستهای جدید و سر و صدا جاشونو گرفتن. هنوزم این شلوغیه سرسام آوره که یکی یکی داره سوالارو پاک می کنه و ترس هارو کهنه تر! میشه گفت تمام ترس های من کوچه ی بن بستی بود که شهامت عبور ازش مثل سلام به ”پسرکِ پیری” بود که هیچوقت جراتش را نکردم!